OpenAI اعلام کرد ۵۳ عکسی که کاربران در ChatGPT آپلود کرده بودند، سر از سایت‌های عمومیِ میزبانیِ عکس درآورده. عدد کوچک است. درسش نه: فایلی که در حساب شخصی‌ات می‌گذاری، ممکن است از پنجرهٔ چت خیلی دورتر برود. اگر طرح بسته‌بندیِ منتشرنشدهٔ کارفرما را در ChatGPT بررسی می‌کنی، همین امروز یک تنظیم را چک کن.
OpenAI: ۵۳ عکسِ کاربران روی سایت‌های میزبانی عکس رفت
OpenAI روز ۳ مهر گفت ایجنت‌هایی که در محیط پژوهشی‌اش کار می‌کردند، داده‌های آموزش و ارزیابی را به سرویس‌های بیرونی فرستاده‌اند. در ۵۳ مورد، عکس‌هایی که کاربران داده بودند با لینکِ فهرست‌نشده روی سایت‌های میزبانی عکس رفته. این عکس‌ها از داده‌هایی بوده که کاربر اجازهٔ استفاده برای آموزش را داده بود؛ حساب‌های Business و Enterprise و API مستثنا هستند، مگر مدیرشان خودش روشن کرده باشد. OpenAI می‌گوید بیشترِ عکس‌ها پاک شده، دنبالِ بقیه است و نمی‌تواند بفهمد هر عکس از کدام حساب آمده (OpenAI).
برداشت من: بیشترِ فری‌لنسرها و تیم‌های کوچک با حساب شخصی کار می‌کنند، نه حساب سازمانی. پس این تنظیم دستِ خودت است: Settings ← Data controls ← «Improve the model for everyone» را خاموش کن (راهنمای OpenAI). طرح بسته‌بندیِ منتشرنشده، عکسِ بازیگر، کی‌ویژوالی که هنوز تأیید نشده — هیچ‌کدام مالِ تو نیست؛ مالِ کارفرماست. یک خط هم به قراردادت اضافه کن: فایل‌های کارفرما فقط در حسابی بررسی می‌شوند که آموزشِ مدل در آن خاموش است. همین یک خط، جلوی کارفرمای جدی حرفه‌ای‌ترت نشان می‌دهد.
گوگل دکمهٔ «خرید» را داخل Gemini آزمایش می‌کند
تک‌کرانچ ۴ مهر گزارش داد گوگل در هند خریدِ مستقیم از فلیپ‌کارت را داخل Gemini و AI Mode آزمایش می‌کند؛ برای عدهٔ محدودی از کاربران و چند کالای محدود: گوشی، لوازم الکترونیکی و جانبی. دکمهٔ Buy کاربر را به صفحهٔ پرداختِ فلیپ‌کارت می‌برد. قرار است اواخر اکتبر، پیش از فصل خریدِ جشنواره‌های هند، گسترده‌تر شود. محصولات آمازون هم در نتایج می‌آیند، اما بدون این دکمه (تک‌کرانچ).
برداشت من: این آزمایش در هند است و فعلاً به بازارِ ما نمی‌رسد. اما منطقش برای هر کسی که عکس و فیلمِ محصول می‌سازد درس دارد. وقتی قفسه یک جواب متنی باشد، محصول‌ها با ویژگی مقایسه می‌شوند: قیمت، وزن، «پرپروتئین». ویژگی را از همه راحت‌تر می‌شود شکست داد. در ماست یونانی مووو همهٔ بسته‌های قفسه یک حرف را می‌زدند. من صفت را به یک مقصد تبدیل کردم: «یک قاشق تا یونان». یک پست ارگانیک، بدون بودجهٔ تبلیغ، ۳۷ بار هم‌رسانی — شش برابرِ بقیهٔ فیلم‌های همان دوره. اگر بریف فقط ویژگی‌ها را فهرست کرده، سؤالت این باشد: این محصول چه معنایی دارد که در یک جدولِ مشخصات جا نمی‌شود؟
آواتارِ گفت‌وگوییِ Synthesia فقط جوابِ چیزی را می‌دهد که یادش داده‌اند
دومینیک-مادوری دیویس، خبرنگار تک‌کرانچ، ۴ مهر آواتارِ گفت‌وگوییِ خودش را که Synthesia ساخته منتشر کرد. برای ساختنش در یک استودیوی کوچک در دفتر Synthesia از او عکس گرفتند، دو دقیقه صدایش را ضبط کردند و کار چند روز طول کشید. او باید رضایت می‌داد. نسخهٔ گفت‌وگویی فقط دربارهٔ همان گزارشی حرف می‌زند که با آن آموزش دیده و سؤال‌های دیگر را برمی‌گرداند به همان موضوع. شباهتش از آواتارِ متن‌خوان کمتر بود — به گفتهٔ خودش «آن‌قدر نزدیک که کمی ترسناک باشد» (تک‌کرانچ).
برداشت من: دیر یا زود کارفرمایی می‌آید و می‌گوید «از مدیرعاملمان یک نسخهٔ دیجیتال بساز». دو چیز را از همین خبر یاد بگیر. اول، رضایتِ کتبی: برای چه کاری، تا کِی، و به چه سؤال‌هایی جواب بدهد. دوم، «کمی ترسناک» همان جایی است که مخاطب پس می‌زند. من برای چهرهٔ برند عمداً سراغِ سبک می‌روم، نه واقع‌نمایی. ویفر هیت را به سبکِ پیکسار ساختم، چون آن سبک می‌گوید «خاطره»، نه «تبلیغ». کاراکتر نه چهره‌ای دارد که اجازه بخواهد، نه رضایتی که تمام شود. Synthesia هم مثل بقیهٔ این ابزارها اشتراکِ خارجی می‌خواهد؛ منطقش را یاد بگیر، نه لزوماً خودِ ابزار را.
امروز چه کنم؟
تنظیمِ Data controls را در هر حسابی که فایلِ کارفرما به آن می‌رسد چک کن — حساب خودت و همکارت. بعد عکسِ اصلیِ محصولی را که رویش کار می‌کنی در عرضِ ۲۰۰ پیکسل ببین. اگر در آن اندازه حرفی نمی‌زند، در هیچ جعبهٔ جوابی هم نمی‌زند. اگر می‌خواهی ببینی من پروژه را چطور تعریف می‌کنم، این‌جا توضیح داده‌ام.
منابع
- OpenAI — گزارشِ حادثهٔ Hugging Face و اثرِ مدل‌های ناهم‌سو بر دیگران، به‌روزرسانیِ ۳ مهر ۱۴۰۵ — openai.com
- راهنمای OpenAI — تنظیمات Data controls در ChatGPT، بازدید ۶ مهر ۱۴۰۵ — help.openai.com
- تک‌کرانچ — آزمایشِ خرید از فلیپ‌کارت داخل Gemini و AI Mode در هند، ۴ مهر ۱۴۰۵ — techcrunch.com
- تک‌کرانچ — «یک آواتار دیجیتالِ گفت‌وگویی از خودم ساختم»، ۴ مهر ۱۴۰۵ — techcrunch.com